به گاه خنده شکر ریزد از چاک دل گوهر

گهی چون سبزه مژگان به دامان نظر پیچد

اگر گویم ز زلف خود رهایی ده دل ما را

چو زلف خود سر هر مو ز صدجا بیشترپیچد

به وقت خامشی موج گهر را درشکر پیچد

نخیزم چون غبار از راه او بیدل که می ترسم

عنان توسن ناز از طریق مهر درپیچد