نخیزم چون غبار از راه او بیدل که می ترسم

چو زلف خود سر هر مو ز صدجا بیشترپیچد

به گاه خنده شکر ریزد از چاک دل گوهر

به وقت خامشی موج گهر را درشکر پیچد

عنان توسن ناز از طریق مهر درپیچد