به چه امید سر از تیغ قضا می پیچد

ناله ما به چه تدبیر تواند برخاست

همچو نی صد گره اینجا به عصا می پیچد

ناتوانی که بجز مرگ ندارد سپری

استخوان بندی اوهام ز بس بی مغز است

آرزوها همه بر بال هما می پیچد

صورخیزست ندامت ز شکست دل ما