نبود هستی اگر دشمن روشن گهران

این کمندی ست که در گردن ما می پیچد

عالم از شکوه نومیدی عشاق پر است

نارسا ناله ما در همه جا می پیچد

نفس پوچ در آیینه چرا می پیچد

پیر گردیده ام و از خودم آزادی نیست

حلقه زلف که بر قد دو تا می پیچد