نفس پوچ در آیینه چرا می پیچد

عالم از شکوه نومیدی عشاق پر است

نارسا ناله ما در همه جا می پیچد

نبود هستی اگر دشمن روشن گهران

پیر گردیده ام و از خودم آزادی نیست

حلقه زلف که بر قد دو تا می پیچد

کس ندانست که با این همه بیتابی شوق