من و رنگی و امیدی ندانم تا کجا گردد

نم خجلت ز هستی همت من برنمی دارد

که می ترسم عرق سرمایه آب بقا گردد

سراغ عافیت در عالم امکان نمی یابم

دل آگاه را لازم بود پاس نفس بیدل

به دام ربشه افتد چون گره از ریشه واگردد