پرگار همت اینجا گرد هنر نگردد

در فکر چرخ و انجم جهد تغافل اولی ست

تا دانه ات به غربال پر در به در نگردد

تختحقیق نقطه دل از علم و فن مبراست

در بیخودی نهفته ست بوی بهار وصلش

دور است قاصد ما تا رنگ برنگردد

آشوب غفلت ما ظلم است بر قیامت