یارب شبی که داریم ننگ سحر نگردد

در بیخودی نهفته ست بوی بهار وصلش

دور است قاصد ما تا رنگ برنگردد

آشوب غفلت ما ظلم است بر قیامت

در کارگاه تسلیم کو عزت و چه خواری

خورشید بی نیاز است گر خاک زر نگردد

همت درین بیابان سرمنزل قرین است