غریق عالم آبیم لیک از الفت هستی

که سقف خانه فرهاد آخر بیستون گردد

جگرها می گدازیم و نداریم از طلب شرمی

که بهر دانه ای چند آسیای ما به خون گردد

بر این دریا پل آراید قدح گر واژگون گردد

طبیعت بدلجام افتاد ازکم همتی هایت

تو فارس نیستی ورنه چرا مرکب حرون گردد