تو فارس نیستی ورنه چرا مرکب حرون گردد

غریق عالم آبیم لیک از الفت هستی

بر این دریا پل آراید قدح گر واژگون گردد

طبیعت بدلجام افتاد ازکم همتی هایت

مطیع عالم ناچیز نتوان دید همت را

ترحمهاست بر مردی که حیزی را زبون گردد

ز افراط تعین رونق حسن غنا مشکن