مطیع عالم ناچیز نتوان دید همت را

بر این دریا پل آراید قدح گر واژگون گردد

طبیعت بدلجام افتاد ازکم همتی هایت

تو فارس نیستی ورنه چرا مرکب حرون گردد

ترحمهاست بر مردی که حیزی را زبون گردد

ز افراط تعین رونق حسن غنا مشکن

دمد کم رنگی از باغی که آب آنجا فزون گردد