ز افراط تعین رونق حسن غنا مشکن

تو فارس نیستی ورنه چرا مرکب حرون گردد

مطیع عالم ناچیز نتوان دید همت را

ترحمهاست بر مردی که حیزی را زبون گردد

دمد کم رنگی از باغی که آب آنجا فزون گردد

فروغ می چه رنگ انشاکند از چهره زنگی

زگال تیره روز آتش خورد تا لاله گون گردد