گشودن مژه جام شراب می گردد

ز عافیت گره اعتبار خویشتنیم

چو نقطه بگذرد از خود کتاب می گردد

به عالمی که گلت مست جلوه پیمایی ست

ز سیل کاری اشک ندامتم درباب

که آرزو چقدر بی تو آب می گردد

نفس به سینه بیدل ز شعله شوقت