ز الفتگاه دل مگذرکه با آن پرفشانیها

نوا از پا نیفتد گر نی ما چنگ می گردد

فسردن کسوت ناموس چندین وحشت است اینجا

پری در شیشه دارد خاک ما گر سنگ می گردد

نفس اینجا ز لب نگذشته عذر لنگ می گردد

چو گیرد خودنمایی دامنت ساز ندامت کن

خموشی می تپد بر خویش تا آهنگ می گردد