خموشی می تپد بر خویش تا آهنگ می گردد

ز الفتگاه دل مگذرکه با آن پرفشانیها

نفس اینجا ز لب نگذشته عذر لنگ می گردد

چو گیرد خودنمایی دامنت ساز ندامت کن

فریب آب نتوان خوردن از آیینه هستی

گر امروزش صفایی هست فردا زنگ می گردد

دماغ و هم سرشار است در خمخانه امکان