دل آن بهتر که چون اشک از تپیدن نگذرد بیدل

که راحت از مزاج من به صد فرسنگ می گردد

جنونم جامه واری دارد از تشریف عریانی

که گر یک رشته بر رویش فزایی تنگ می گردد

که این گوهر به یک دم آرمیدن سنگ می گردد