دل آزاد ما بار تکلف برنمی دارد

که هرکس می رود هشیارآنچا دنگ می گردد

نمی دانم هوا پرورده شوق چه گلزارم

که همچون بوی گل رنگم برون رنگ می گردد

بر ا بن آیینه عکس هرچه باشد زنگ می گردد

هوس در حسرت کنج لبی خون می خورد کانجا

گریبان می درد از بس تبسم تنگ می گردد