هوس در حسرت کنج لبی خون می خورد کانجا

که همچون بوی گل رنگم برون رنگ می گردد

دل آزاد ما بار تکلف برنمی دارد

بر ا بن آیینه عکس هرچه باشد زنگ می گردد

گریبان می درد از بس تبسم تنگ می گردد

دو عالم خوب و زشت از صافی دل کرده ایم انشا

قیامت می شود آیینه چون بیرنگ می گردد