دو عالم خوب و زشت از صافی دل کرده ایم انشا

بر ا بن آیینه عکس هرچه باشد زنگ می گردد

هوس در حسرت کنج لبی خون می خورد کانجا

گریبان می درد از بس تبسم تنگ می گردد

قیامت می شود آیینه چون بیرنگ می گردد

خزان هوش ما دارد بهار شرم معشوقان

در آنجا تا حیا می بالد اینجا رنگ می گردد