خزان هوش ما دارد بهار شرم معشوقان

گریبان می درد از بس تبسم تنگ می گردد

دو عالم خوب و زشت از صافی دل کرده ایم انشا

قیامت می شود آیینه چون بیرنگ می گردد

در آنجا تا حیا می بالد اینجا رنگ می گردد

ندانم مطرب بزمت چه ساغر در نفس دارد

که شوق از بیخودی گرد سر آهنگ می گردد