فلک در خورد جهد خلق مواج است آفاقش

نچینی پیش خود سنگی که راه آشنا بندد

غبار سرمه داردکوچه جولان استغنا

چو دل بی مطلب افتد بر نفس راه صدا بندد

عرقها خشک گردد تا پر این آسیا بندد

گذشتن مشکل است از ورطه ابرام مطلبها

کسی تاکی دربن دریا پل از دست دعا بندد