عرقها خشک گردد تا پر این آسیا بندد

غبار سرمه داردکوچه جولان استغنا

چو دل بی مطلب افتد بر نفس راه صدا بندد

فلک در خورد جهد خلق مواج است آفاقش

گذشتن مشکل است از ورطه ابرام مطلبها

کسی تاکی دربن دریا پل از دست دعا بندد

تغافل کاروان بی نیازی همتی دارد