به رنگی برده است از خویش آن دست نگارینم

عرق هر عقده کز مطلب گشایم بر حیا بندد

جنون حیرتم مستوری نارش نمی خواهد

مگر مژگان بهم آرم که او بند قبا بندد

که گر نقاش خواهد نقش من بندد حنا بندد

بهشتی نیست چون آیینه بیدل حسن خودبین را

خیال او اگر بر من نبندد دل کجا بندد