کو آبله تا عبرت آیینه به پا بندد

زحمتکش این منزل تا وارهد از آفات

دیوار و دری گر نیست باید مژه ها بندد

تمثالی ازین صحرا جز خاک نمایان نیست

واپس نپسندد عشق افسردگی ما را

گر سکته تامل کرد بحرش چه جدا بندد

عالم همه موهومی ست بگذار که بیدل هم