عالم همه موهومی ست بگذار که بیدل هم

کو آبله تا عبرت آیینه به پا بندد

واپس نپسندد عشق افسردگی ما را

گر سکته تامل کرد بحرش چه جدا بندد

چون تهمت موهومی خود را همه جا بندد