فروغ شمع هم آیینه بر دیوار می بندد

نمی دانم به یاد او چسان از خود برون آیم

دل سنگین به دوش ناله ام کهسار می بندد

در آن محفل که من حیرت کمین جلوه اویم

به رعنایی چو شمع ازآفت شهرت مباش ایمن

رگ گردن ز هر عضوت سری بر دار می بندد

چه دارد قابلیت جز می تکلیف پیمودن