یک خنده او برق بنیاد دو عالم شد

تا حشر غبار من بر آب گهر خندد

بی جلوه او تا چند از سیرگل و شبنم

اشکم ز نظر جوشد داغم به جگر خندد

دیگر چه بلا ربزد گر بار دگر خندد

جوش چمن از خجلت در غنچه نفس دزدد

آنجا که گل داغم از آه سحر خندد