دیگر چه بلا ربزد گر بار دگر خندد

بی جلوه او تا چند از سیرگل و شبنم

اشکم ز نظر جوشد داغم به جگر خندد

یک خنده او برق بنیاد دو عالم شد

جوش چمن از خجلت در غنچه نفس دزدد

آنجا که گل داغم از آه سحر خندد

یک شبنم از این گلشن بی چشم تماشا نیست