مژگان به عرق گیرم تا دیده تر خندد

آنجا که ز هم ریزد چار آینه امکان

یک جبهه تسلیمم صدگل به سپر خندد

از خجلت بیدردی داغ است سراپایم

بی جلوه او بید ل زین باغ چه گل چیند

در کسوت چاک دل چون صبح مگر خندد