گل می رسد دو دم باش تا بر قفا نخندد

صبری که صبح این باغ از ما جدا نخندد

جمعیت دل اینجاست موقوف بستن لب

این غنچه را دمی چند بگذار تا نخندد

تا فکرکفر و دین است چندین شک و یقین است