جمعیت دل اینجاست موقوف بستن لب

صبری که صبح این باغ از ما جدا نخندد

گل می رسد دو دم باش تا بر قفا نخندد

این غنچه را دمی چند بگذار تا نخندد

تا فکرکفر و دین است چندین شک و یقین است

گر طور دانش اینست مجنون چرا نخندد