دلق کهن بهاری ست گر میرزا نخندد

زانوپرستی ام را با صد بهار ناز است

شمع بساط تسلیم سر بر هوا نخندد

عریانی اعتباری ست ، افلاسن هم شعاری ست

دور غنا و افلاس یک باده و دو جامند

گر با کریم شرمیست پیش گدا نخندد

ای کارگاه عبرت انجام عمر پیریست