شمع بساط تسلیم سر بر هوا نخندد

گر پیرم درین باغ از شرم لب گشاید

گل با وجود شبنم دندان نما نخندد

زانوپرستی ام را با صد بهار ناز است

عریانی اعتباری ست ، افلاسن هم شعاری ست

دلق کهن بهاری ست گر میرزا نخندد

دور غنا و افلاس یک باده و دو جامند