گل با وجود شبنم دندان نما نخندد

جز سعی بی نشانی ننگ فسرده جانی ست

بایدگذشت ازین دشت تا نقش پا نخندد

گر پیرم درین باغ از شرم لب گشاید

زانوپرستی ام را با صد بهار ناز است

شمع بساط تسلیم سر بر هوا نخندد

عریانی اعتباری ست ، افلاسن هم شعاری ست