گر پیرم درین باغ از شرم لب گشاید

ای محرمان بگریید کس در عزا نخندد

جز سعی بی نشانی ننگ فسرده جانی ست

بایدگذشت ازین دشت تا نقش پا نخندد

گل با وجود شبنم دندان نما نخندد

زانوپرستی ام را با صد بهار ناز است

شمع بساط تسلیم سر بر هوا نخندد