بایدگذشت ازین دشت تا نقش پا نخندد

ماتمسراست دنیا تا چند شادی اینجا

ای محرمان بگریید کس در عزا نخندد

جز سعی بی نشانی ننگ فسرده جانی ست

گر پیرم درین باغ از شرم لب گشاید

گل با وجود شبنم دندان نما نخندد

زانوپرستی ام را با صد بهار ناز است