سبب کم نیست گر بر هم ز نی ربط تعلق را

و گرنه جاده دشت طلب کی انتها دارد

که می خواهد تسلی از غبار وحشت آلودم

که چون صبح این کف خاکستر آتش زیر پا دارد

چو مژگان هر که برخیزد ز خود چندین عصا دارد

حقیقت واکش نیرنگ هر سازی ست مضرابی

تو ناخن جمع کن تا زخم ما بینی چها دارد