که چون صبح این کف خاکستر آتش زیر پا دارد

به صد جا کرده سعی نارسا منزل تراشیها

و گرنه جاده دشت طلب کی انتها دارد

که می خواهد تسلی از غبار وحشت آلودم

سبب کم نیست گر بر هم ز نی ربط تعلق را

چو مژگان هر که برخیزد ز خود چندین عصا دارد

حقیقت واکش نیرنگ هر سازی ست مضرابی