ندید از آبله ریگ روان منع جنون تازی

بهار فضل آن سوی تعقل رنگها دارد

نهال آید برون تخمی که افشانند بر خاکش

دربن صحرا ز پا افتادن ایجاد عصا دارد

به نومیدی زپا منشین که هر وامانده پا دارد

به گردون می برد نظاره را واماندن مژگان

مشو غافل ز پروازی که بال نارسا دارد