هرکه ز خویش رود در چمنت جا دارد

دم تیغ تو نشد منفعل ازکشتن ما

خون عاشق چقدر آب گوارا دارد

سایه گم شده محو نظر خورشید است

لاله در دامن این دشت به توفان زده است

یاس مجنون چقدرگرد سویدا دارد

مقصد ناله دل از من مدهوش مپرس