که عمری شد خیال او مرا از من جدا دارد

رگ گل آستین شوخی کمین صید ما دارد

که زیر سنگ دست از سایه برگ حنا دارد

اگر در عرض خویش آیینه ام عاریست معذورم

نگردد سابه بال هما دام فریب من

هنوزم استخوان جوهر ز نقش بوریا دارد

به رنگ سایه ام عبرت نمای چشم مغروران