جوهر بینش اگر دارد از آنجا دارد

صد چمن لاله وگل زد قدح نازبه سنگ

قمری از سرو همان گردن مینا دارد

به طواف در دل کوش که آیینه مهر

وحشت ریگ روان صیقل این آینه است

که به صحرای جنون آبله هم پا دارد

مو به مو حسرت نیرنگ تماشای توایم