وحشت ریگ روان صیقل این آینه است

قمری از سرو همان گردن مینا دارد

به طواف در دل کوش که آیینه مهر

جوهر بینش اگر دارد از آنجا دارد

که به صحرای جنون آبله هم پا دارد

مو به مو حسرت نیرنگ تماشای توایم

شمع ، سامان نگه در همه اعضا دارد