تپیدنی که ز پهلوی ما خبر دارد

تمیز خشک و تر آثار بی نیازی نیست

گداست آنکه ز بخل و سخا خبر دارد

پیام عالم امواج می برد به محیط

غرور و عجز طبیعی است چرخ تا دل خاک

نه دانه مجرم و نی آسیا خبر دارد

به پیش خویش بنالید و لاف عشق زنید