من آن صیدم که در عرض تماشاگاه تسخیرم

ز رفتن دست می باید به جای گام بردارد

د ر این گلشن ز دور فرصت عشرت چه می پرسی

که می خمیازه گردیده است تا گل جام بردارد

ز حیرت کاسه دریوزه چشم دام بردارد

به تکلیف بلندی خون مکن مشت غبارم را

دماغ نیستی تا کی هوای بام بر دارد