دماغ نیستی تا کی هوای بام بر دارد

من آن صیدم که در عرض تماشاگاه تسخیرم

ز حیرت کاسه دریوزه چشم دام بردارد

به تکلیف بلندی خون مکن مشت غبارم را

به صد مصر شکر نتوان قناعت با شکر بستن

کرم مشکل که از طبع گدا ابرام بردارد

دل آهنگ گدازی دارد و کم ظرفی طاقت