به صد مصر شکر نتوان قناعت با شکر بستن

ز حیرت کاسه دریوزه چشم دام بردارد

به تکلیف بلندی خون مکن مشت غبارم را

دماغ نیستی تا کی هوای بام بر دارد

کرم مشکل که از طبع گدا ابرام بردارد

دل آهنگ گدازی دارد و کم ظرفی طاقت

کبابم را مباد روی آتش و خام بردارد