اگر خود را بجای جامه احرام بردارد

به قدر زخم چون گل شوخیی انداز مستی کن

نمی باشد تهی از نشئه هرکس جام بردارد

به طوف دامنت کم نیست از سعی غبار من

عتابش باورم ناید که آن لعل حیا پرورد

تبسم برنمی دارد چسان دشنام بردارد

جهان بی جلوه مدهوش است هم درپرده توفان کن