عتابش باورم ناید که آن لعل حیا پرورد

نمی باشد تهی از نشئه هرکس جام بردارد

به طوف دامنت کم نیست از سعی غبار من

اگر خود را بجای جامه احرام بردارد

تبسم برنمی دارد چسان دشنام بردارد

جهان بی جلوه مدهوش است هم درپرده توفان کن

که می ترسم تحیر گردش از ایام بردارد