که از آغاز با خود نسخه انجام بردارد

جهان بی جلوه مدهوش است هم درپرده توفان کن

که می ترسم تحیر گردش از ایام بردارد

نظر از سیر هستی بستن است آخر، خوشا چشمی

دماغ پختگان مشکل شود خجلتکش هستی

مگر این ننگ همت را خیالی خام بردارد

چو دل بی مدعا افتاد گو عالم به غارت رو